Ég sá þátt í sjónvarpinu um daginn sem náði til mín, þar sem ég er annálaður hlunkur og listamaður, sem heitir The Biggest Looser. Þarna eru ca. 20 hlunkar (300-400 pund hver), kellingar og karlar, sem reyna að skafa af sér lýsið og majonesklessurnar eins og þau eigi lífið að leysa. Jább, þetta er keppni í megrun takk ferer. Svo sem allt í gúddí með það. Það sem vakti athygli mína var hvursu mikið karlpeningurinn fer að grenja í þessum þáttum. Virðast vera tilfinningaríkar skepnur þessir karlhlunkar frá Ameríku. Einn brotnaði saman þar sem hann sagðist hafa verið svaka tarfur fyrir einhverjum árum, en hafi svo misst tökin og skyndilega bætt á sig 250 pundum. Óheppilegt?? Hann ætlaði síðan hreinlega að grenja úr sér lifrinni og lungum þegar hann var að tala um að hann ætti engan séns í kellingar lengur... hann sem hafði verið svo duglegur að blikka, nikka og fara í sleik á almanna þegar frægðarsól hans skein sem skærast. Bwuahhhahahahah, þetta var móment. Svo voru hinir kallarnir að grenja yfir hinu og þessu, eins og að það væru físibaunir í matinn, að þeir gætu ekki gert 1/4 úr armbeygju, gátu ekki gengið án þess að vagga eða bara af því að það var smá rigning úti og andvari. Síðan var það ein keppnin þar sem þeir áttu að hlaupa fram og aftur í einhverri lest til að vinna einhver verðlaun. Fyrrnefndur fyrrverandi Herra Ameríka var þá að þeysast fram og aftur um lestina þegar hann tognaði á kálfa blessaður. En það lét hann ekki á sig fá. Hann hélt ótrauður áfram. Vaggandi, haltrandi og svoleiðis háskælandi til þess að innbyrða sigur fyrir sitt lið, sem og hafðist. Þetta er svolítið sem ég á aldrei eftir að gleyma. Gott ef þeir grenjuðu síðan ekki allir í kór þegar sigurinn var í höfn.
Legg ég því til að þýðingin á The Biggest Looser verði Grenjandi Hlunkar á hlaupum.
